Delfinowiec białoboki – charakterystyka gatunku
Delfinowiec białoboki, znany również jako delfin białoboki (Leucopleurus acutus), to fascynujący gatunek ssaka morskiego należący do rodziny delfinowatych (Delphinidae). Został po raz pierwszy opisany w 1828 roku przez angielskiego zoologa Johna Edwarda Graya. Jego holotyp pochodził z Morza Północnego, a jego opis przyczynił się do rozwoju badań nad tymi niezwykłymi stworzeniami. W artykule tym przyjrzymy się bliżej taksonomii, morfologii, ekologicznym zwyczajom oraz zasięgowi występowania delfinowca białobokiego.
Taksonomia delfinowca białobokiego
Gatunek delfinowca białobokiego został po raz pierwszy sklasyfikowany przez Johna Edwarda Graya jako Delphinus (Grampus) acutus. Holotyp tego gatunku był czaszką, która pierwotnie znajdowała się w Brooke’s Museum w Londynie, a obecnie jest częścią zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Lejdzie. W 1866 roku Gray wprowadził osobny rodzaj dla tego gatunku, nadając mu nazwę Leucopleurus.
Najnowsze analizy molekularne wykazały, że tradycyjnie uznawany rodzaj Lagenorhynchus nie jest monofiletyczny, co skłoniło naukowców do podziału tej grupy na trzy odrębne rodzaje: Lagenorhynchus, Leucopleurus i Sagmatias. Delfinowiec białoboki należy do odrębnej linii w obrębie Delphinidae, a według Illustrated Checklist of the Mammals of the World jest to gatunek monotypowy.
Etymologia nazwy gatunku
Nazwa rodzaju Leucopleurus pochodzi z greckiego słowa λευκος (leukos), które oznacza „biały”, oraz πλευρον (pleuron), co oznacza „żebra” lub „boki”. Z kolei epitet gatunkowy acutus wywodzi się z łacińskiego słowa acutus, które oznacza „ostro zakończony” i jest związane z kształtem ciała tego delfina. Etymologia nazwy wskazuje na cechy morfologiczne i kolorystyczne tego niezwykłego ssaka.
Zasięg występowania i środowisko życia
Delfinowiec białoboki zamieszkuje zimne wody północnego Atlantyku. Jego występowanie obejmuje obszary od umiarkowanych do subarktycznych regionów tego oceanu. Gatunek ten można spotkać od ujścia rzeki Świętego Wawrzyńca w Kanadzie, aż po południowe wybrzeża Bretanii we Francji. Jednakże nie występuje on w Morzu Bałtyckim.
Ważnym elementem środowiska życia delfinowca białobokiego są zimne wody oceaniczne, które są bogate w ryby i inne organizmy morskie stanowiące podstawę jego diety. Gatunek ten jest dobrze przystosowany do życia w zmiennych warunkach atmosferycznych i wodnych, co czyni go jednym z bardziej elastycznych przedstawicieli rodziny delfinowatych.
Morfologia delfinowca białobokiego
Delfinowiec białoboki charakteryzuje się torpedowatym kształtem ciała. Długość ciała samic osiąga około 250 cm, podczas gdy samce są nieco większe i mogą mierzyć nawet 280 cm. Masa ciała samic wynosi około 182 kg, natomiast samców około 235 kg. Noworodki osiągają długość od 110 do 120 cm oraz wagę około 25 kg.
Skóra delfinowca białobokiego ma ciemniejsze i jaśniejsze pasy po bokach ciała; płetwy grzbietowa i tylna są
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).