Atak na Poznań (1770)
Atak na Poznań to ważne wydarzenie w historii Polski, które miało miejsce w październiku 1770 roku podczas konfederacji barskiej. Wydarzenie to było jednym z elementów szerszej walki o niepodległość Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a jego skutki miały wpływ na dalsze losy Polski. Celem artykułu jest przybliżenie tła historycznego, przebiegu ataku oraz jego konsekwencji dla regionu i samej konfederacji barskiej.
Tło historyczne
Konfederacja barska, która rozpoczęła się w 1768 roku, była zbrojnym zrywem szlachty polskiej przeciwko wpływom rosyjskim i pruskim w Polsce. Jej uczestnicy, znani jako konfederaci, walczyli o zachowanie suwerenności Rzeczypospolitej oraz reformy ustrojowe. W 1770 roku sytuacja polityczna w Polsce była napięta, a działania wojenne przybierały na sile. W marcu tego samego roku Poznań, będący jednym z kluczowych miast Wielkopolski, został zajęty przez siły rosyjskie pod dowództwem Karola Rönnego.
Rosyjskie zajęcie Poznania
Po zajęciu Poznania przez Rosjan, miasto stało się strategicznym punktem wypadowym do walk z oddziałami konfederackimi. Rönne umocnił fortyfikacje miasta oraz nałożył kontrybucje na mieszkańców, zmuszając ich do pracy przy umacnianiu obrony. Poznań był broniony przez około tysiąc rosyjskich żołnierzy oraz kilka armat. Konfederaci barscy, widząc zagrożenie ze strony Rosjan, postanowili podjąć działania mające na celu odzyskanie kontroli nad miastem.
Plan ataku Kazimierza Pułaskiego
Kazimierz Pułaski, jeden z przywódców konfederacji barskiej, zdecydował się na ofensywę mającą na celu zdobycie Poznania. Liczył on na to, że sukces w tej akcji pozwoli mu wzmocnić swoją pozycję wśród innych marszałków konfederacji. Atak rozpoczął się 16 października 1770 roku i prowadzony był od strony Gostynia przez Śrem, Mosinę, Luboń i Dębiec.
Przebieg ataku
W ciągu trzech dni walk konfederaci zajęli wiele wsi podpoznańskich od strony południowej, co pozwoliło im zbliżyć się do miasta. Mimo to Rosjanie zamknęli się w murach Poznania, co znacznie utrudniło dalsze działania wojenne. 19 października do Pułaskiego dołączyła piechota dowodzona przez Antoniego Madalińskiego, co miało zwiększyć siłę ataku.
Ostrzał i niepowodzenia
Po zajęciu okolicznych terenów konfederaci przystąpili do ostrzału Bramy Wrocławskiej oraz przeprowadzili nocne ataki od strony kościoła św. Marcina. Niestety wszystkie te działania okazały się nieskuteczne. Pułaski nie miał pełnej wiedzy o liczbie rosyjskich żołnierzy stacjonujących w mieście, co dodatkowo potęgowało jego niepewność co do dalszych kroków.
Rezygnacja i odwrót
W miarę upływu czasu sytuacja stawała się coraz bardziej niekorzystna dla konfederatów. Na horyzoncie pojawiły się pogłoski o zbliżającej się odsieczy rosyjskiej pod dowództwem majora Iwana Drewicza. Zrezygnowany Pułaski zdecydował o odwróceniu swoich sił w kierunku Częstochowy przez Luboń i Stęszew, co oznaczało porzucenie planu zdobycia Poznania.
<h
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).